الهام از رزیدنت اویل یا کپی ناقص؟ بررسی جنجالی Crisol: Theater of Idols

در میان موج تازه بازی‌های ترسناک اول‌شخص، نام Crisol: Theater of Idols مدت‌ها بود که در نمایشگاه‌ها می‌درخشید. اثری از استودیوی اسپانیایی Vermila Studios که با تریلرهای خونین و فضایی گوتیک، توجه هر علاقه‌مند به ژانر وحشت را جلب می‌کرد. اما حالا که بازی منتشر شده، سؤال اصلی این است: آیا این همه هیاهو به نتیجه‌ای درخشان ختم شده یا با یک استعداد هدررفته طرف هستیم؟

هویت کریسول با یک کلمه تعریف می‌شود: خون. شخصیت اصلی، گابریل، خدمتکار خدای خورشید است و برای مقابله با خدای دریا از خون خودش به‌عنوان مهمات استفاده می‌کند. هر بار که سلاحی را خشاب‌گذاری می‌کنید، او عملاً خودش را زخمی می‌کند. این مکانیک، هم از نظر بصری آزاردهنده است و هم از نظر طراحی گیم‌پلی هوشمندانه. چون منبع اصلی شما برای بقا، خودتان هستید. مدیریت سلامتی و مهمات در هم تنیده شده و هر تصمیم می‌تواند مرگبار باشد.

اما همین سیستم خلاقانه، در اجرا همیشه به اوج نمی‌رسد. در درجه سختی معمولی، منابع آن‌قدرها هم کمیاب نیستند و چالش واقعی کمتر از چیزی است که انتظار دارید. بازی‌هایی مثل Resident Evil 7 Biohazard نشان داده‌اند که چگونه می‌توان تنش را در هر لحظه زنده نگه داشت. کریسول الهامش را پنهان نمی‌کند؛ از طراحی مراحل گرفته تا حضور یک فروشنده مرموز برای ارتقای سلاح‌ها.

حتی دشمن تعقیب‌کننده بازی، دولورس، یادآور نمسیس در Resident Evil 3 یا سونگ‌برد در BioShock Infinite است. طراحی او ترسناک و چشمگیر است، اما در عمل تهدید چندانی ایجاد نمی‌کند. می‌توان به‌راحتی با ورود به فضاهای کوچک از دستش فرار کرد و همین باعث می‌شود حضورش بیشتر مزاحم باشد تا وحشت‌آفرین.

جایی که کریسول واقعاً می‌درخشد، محیط آن است. جزیره نفرین‌شده تورمنتوسا با معماری گوتیک و داستان‌سرایی محیطی قدرتمند، قلب تپنده بازی است. یادداشت‌ها و «خاطرات خون» که در مسیر پیدا می‌کنید، لایه‌های عمیق‌تری از درگیری میان خدای خورشید و دریا را آشکار می‌کنند. حس و حال شهر، شما را به یاد رپچر در بایوشاک می‌اندازد؛ هرچند به همان اندازه نمادین نیست.

مشکل اصلی اما در تکرار دشمنان، کندی مبارزات و نبود تهدید جدی نهفته است. کریسول تمام عناصر یک شاهکار را در DNA خود دارد، اما در لحظه‌های کلیدی عقب می‌کشد. انگار بازی جرئت نمی‌کند آن‌قدر بی‌رحم باشد که باید.

در نهایت، Crisol: Theater of Idols یک تجربه خونین، هنری و قابل احترام است؛ اما بیشتر شبیه پیش‌درآمد یک شاهکار بالقوه است تا خود آن شاهکار. اگر عاشق فضای ترسناک و طراحی هنری قوی هستید، ارزش تجربه دارد. اما اگر دنبال وحشتی نفس‌گیر و بی‌امان می‌گردید، شاید کمی ناامید شوید.

منبع: تورنونت