نوستالژی خشن دهه نود؛ Fighting Force هنوز هم اعصاب‌خردکن است

بازگشت مجموعه‌ای از اواخر دهه نود همیشه با یک سؤال مهم همراه است: نوستالژی جواب می‌دهد یا زمان بی‌رحمانه همه‌چیز را کهنه کرده؟ Fighting Force و Fighting Force 2 حالا در قالب یک مجموعه دوباره در دسترس قرار گرفته‌اند؛ دو بازی با یک نام مشترک، اما با روحیه‌هایی کاملاً متفاوت که بیش از هر چیز، سردرگمی دوران گذار بازی‌های سه‌بعدی را به نمایش می‌گذارند.

این مجموعه نه یک بازسازی پرزرق‌وبرق است و نه یک ریمستر مدرن. بیشتر شبیه بیرون آوردن یک کارتریج قدیمی از قفسه و فوت کردن گردوغبارش است. تغییرات فنی محدودند؛ فقط به‌اندازه‌ای که بازی‌ها روی سخت‌افزارهای امروزی اجرا شوند. همین تصمیم، از همان ابتدا پیام روشنی دارد: اینجا قرار نیست همه‌چیز نرم و امروزی شود، بلکه قرار است همان لبه‌های تیز و طراحی خشن دهه نودی حفظ شوند؛ تصمیمی که برای بعضی‌ها جذاب و برای بعضی دیگر شوکه‌کننده است.

نسخه اول Fighting Force هنوز هم به‌طرز عجیبی سرحال است. بازی کاملاً به فلسفه آرکیدی پایبند می‌ماند: حرکت کن، مشت بزن، دشمنان را کنار بزن و جلو برو. داستان فقط بهانه‌ای است برای درگیری‌های پی‌درپی؛ یک شرور کلیشه‌ای، یک شهر به‌هم‌ریخته و گروهی مبارز که قرار است همه‌چیز را جمع‌وجور کنند. هیچ توقف آزاردهنده‌ای وجود ندارد و بازی اجازه می‌دهد ریتم سریع و خشن خودش را حفظ کند.

مهم‌ترین نقطه قوت نسخه اول، محیط‌ها هستند. هر چیزی می‌تواند به سلاح تبدیل شود؛ از لوله و چاقو گرفته تا اسلحه‌های گرم با دوام محدود. دشمنان با هوش مصنوعی پیچیده شما را به چالش نمی‌کشند، بلکه با تعداد زیاد فشار می‌آورند و همین باعث می‌شود تصمیم‌گیری لحظه‌ای اهمیت پیدا کند. بخش همکاری محلی هم هنوز همان برگ برنده قدیمی است؛ جایی که هرج‌ومرج کنترل‌شده، به سرگرمی خالص تبدیل می‌شود.

اما Fighting Force 2 مسیر کاملاً متفاوتی را انتخاب می‌کند؛ مسیری که هنوز هم بحث‌برانگیز است. این‌بار بازی تلاش می‌کند جدی‌تر باشد؛ داستان پررنگ‌تر می‌شود، مأموریت‌ها ساختارمندتر هستند و تمرکز از مبارزات تن‌به‌تن به سمت سلاح‌های گرم می‌رود. نتیجه؟ ریتم کندتر، فضاهای بسته‌تر و تجربه‌ای که بیشتر شبیه یک شوتر ابتدایی سه‌بعدی است تا یک beat ’em up کلاسیک.

مشکل اینجاست که این تغییر هویت، همیشه به نفع بازی تمام نمی‌شود. نبود حالت همکاری، محدود شدن تعامل با محیط و توقف‌های مکرر داستانی باعث می‌شود ضرباهنگ بازی مدام بشکند. حتی با اجرای روان‌تر روی پلتفرم‌های جدید، بسیاری از درگیری‌ها بیشتر فرسایشی به نظر می‌رسند تا هیجان‌انگیز.

در نهایت، این مجموعه بیش از آنکه یک بازگشت باشکوه باشد، یک سند تاریخی است. Fighting Force نشان می‌دهد چرا بازی‌های آرکیدی هنوز هم جذاب‌اند و Fighting Force 2 یادآوری می‌کند که همه تجربه‌های دوران گذار موفق نبودند. اگر دنبال نوستالژی خام و بی‌سانسور هستید، این مجموعه ارزش تجربه دارد؛ اما آماده باشید تا با دو بازی کاملاً متفاوت زیر یک نام روبه‌رو شوید.

منبع: تورنونت