پس از هشت سال انتظار؛ Metroid Prime 4 شاهکار شد یا ناامیدکننده؟

پس از سال‌ها انتظار، بازنویسی، توقف و شروع دوباره، بالاخره Metroid Prime 4: Beyond از راه رسید؛ عنوانی که نه‌تنها ادامه یکی از افسانه‌ای‌ترین سه‌گانه‌های تاریخ بازی‌های ویدیویی است، بلکه نمادی از یکی از پرحاشیه‌ترین چرخه‌های توسعه در تاریخ Nintendo به شمار می‌رود. حالا این سؤال جدی‌تر از همیشه مطرح می‌شود: آیا Beyond توانسته از زیر سایه انتظارات سنگین بیرون بیاید یا قربانی همان مسیر پر دردسر شده است؟

این بازی نخستین بار هشت سال پیش معرفی شد؛ زمانی که طرفداران تصور می‌کردند خیلی زود دوباره در نقش Samus Aran به ماجراجویی بازخواهند گشت. اما توقف رسمی پروژه و واگذاری مجدد توسعه به Retro Studios همه‌چیز را تغییر داد. Beyond در واقع محصول یک بازسازی کامل است؛ تصمیمی جسورانه که هم می‌توانست نجات‌بخش باشد و هم فاجعه‌آفرین.

داستان Beyond با شروعی انفجاری آغاز می‌شود و خیلی سریع بازیکن را به سیاره‌ای ناشناخته و بیگانه پرتاب می‌کند. روایت، اگرچه در پرداخت تمدن باستانی و سقوط آن لحظات احساسی قابل قبولی دارد، اما در برخی نقاط به کلیشه‌های آشنا تکیه می‌کند. حضور سربازان فدراسیون کهکشانی در کنار ساموس، یکی از بحث‌برانگیزترین تصمیم‌های روایی بازی است؛ تصمیمی که به‌جای افزایش تنش و حس تنهایی، گاهی فضای تهدیدآمیز Metroid را تضعیف می‌کند.

بزرگ‌ترین تناقض Beyond دقیقاً همین‌جاست: بازی نمی‌تواند به‌طور کامل تصمیم بگیرد که چه می‌خواهد باشد. گاهی یک اکشن خطی پرهیجان است، گاهی یک Metroidvania کلاسیک با پس‌رفت و اکتشاف، و در برخی بخش‌ها حتی تلاش می‌کند حال‌وهوای جهان‌باز به خود بگیرد. با این حال، مهارت Retro Studios باعث شده این تضادها به فروپاشی ساختار بازی منجر نشوند؛ هرچند مانع رسیدن آن به عظمت مطلق شده‌اند.

جایی که Beyond واقعاً می‌درخشد، اکشن لحظه‌به‌لحظه و نبردهاست. کنترل‌های روان، هدف‌گیری دقیق و تنوع سلاح‌های عنصری باعث شده این نسخه یکی از بهترین تجربه‌های مبارزه در کل زیرمجموعه Prime باشد. دشمنان تهاجمی هستند و اگر بازیکن از ابزارهایش هوشمندانه استفاده نکند، به‌راحتی تنبیه می‌شود. نبردهای غول‌آسا نیز نقطه اوج بازی‌اند؛ هرکدام مانند یک معمای زنده که نیازمند دقت، واکنش سریع و شناخت ضعف‌هاست.

از نظر هنری و فنی، Beyond تحسین‌برانگیز ظاهر می‌شود. طراحی محیط‌ها، حس مقیاس، جزئیات ظریف روی زره ساموس و جلوه‌های بصری روان، همگی نشان از تجربه بالای Retro دارند. اجرای پایدار با وضوح بالا و نرخ فریم ثابت، تجربه‌ای نرم و یکدست ارائه می‌دهد که به‌ندرت در عناوین طولانی دیده می‌شود. موسیقی متن نیز یکی از نقاط قوت اصلی بازی است؛ فضاساز، دلهره‌آور و کاملاً وفادار به هویت Metroid.

در نهایت، Metroid Prime 4: Beyond شاید بهترین نسخه این مجموعه نباشد، اما قطعاً یک بازگشت ضعیف هم نیست. این بازی اکشن-ماجراجویی قدرتمندی است که لحظاتی از عظمت واقعی را به نمایش می‌گذارد، اما به دلیل طراحی مراحل بیش‌ازحد خطی و برخی تصمیم‌های ناتمام، از تبدیل شدن به یک شاهکار بی‌چون‌وچرا بازمی‌ماند. با این حال، پس از سال‌ها انتظار، Beyond نشان می‌دهد که Metroid هنوز زنده است؛ حتی اگر هنوز به اوج بازنگشته باشد.

منبع: تورنونت